Blog

2019: Artist in residency Italië

In ‘t donker kruipen we tegen de stijle rots omhoog. Gaan we wel naar Belforte del Chienti? Nergens is een teken van leven. Ja, toch, enkele huizen en een vrouw die haar hondje uitlaat. Palazzo Bonfransceschi. Ja, ze weet waar dat is. Ach, ze loopt wel even mee.
Ze wijst naar een oude houten poort. Nog voor we uit de auto zijn, zwaait die open en komen Alfonso en Eliza naar buiten We zijn gearriveerd. Mijn residency, de prijs voor de eerste plaats in Ventipertrenta 2018,  is begonnen! 

Wat volgt is een week vol kunst, verhalen, samenzijn op de binnenplaats, het dorpsplein en onder de olijfbomen. En lekker eten en wijn, heb ik dat al gezegd?

En de kunst? Die begint meteen in de  hal van ‘t Palazzo, maar is ook op de hotelkamers, in de gang naar de lift, op ‘t toilet en in de salon.  Nog meer kunst? Ja, ook de galerie in het Palazzo en het nabijgelegen Midac, museum voor hedendaagse kunst in een oude kapel, tonen prijswinnaars van de Ventipertrenta’s, eigen werk van Alfonso en Eliza en andere kunstenaars. Latijns-Amerikaanse zon, passie en kracht, het is er te beleven voor ieder die wil. Dat is de missie van Alfonso en Eliza en hun wereldwijde stichting Terra dell’arte: iedereen de kans bieden kunst te beleven, ook in het alledaagse. Zo voelt het heel gewoon om tussen al dat moois te ontbijten, de heerlijke zelfgemaakte taart van Eliza te knoeien op het tafelkleed (ja, zonde, van de taart) of je voeten op de marmeren tafel te leggen in de salon waar Bonfranceschi in de 19e eeuw zijn vermogen in rook liet opgaan door drank, vrouwen en gokken. 

Fotograferen? Ja, dat kan ik niet laten. Het is ook de kans die een artist in residency biedt: me laten inspireren door ander licht, kunst en kunstenaars en zo in mijn fotografie nieuwe weten ontdekken.  Dat doe ik rondom het thema stadsmuren. Van eeuwenoude stenen in de stadsmuur van Belforte maak ik foto’s, net zoals ik in Amersfoort heb gedaan, op zoek naar oude en nieuwe verhalen over verlangen naar veiligheid. De komende periode ga ik door met bewerken, zoeken, worstelen en vinden. Zo werk ik toe naar een solotentoonstelling in Midac in Belforte del Chienti in 2020. 

Kaboem!

Een felle klap, daar begint onweer mee. Die krijg ik wel uit de piano. Laat ‘m maar trillen. Regen en gekletter, die klanken vind ik ook vrij snel. Maar dan …. Elke keer wil de muziek naar een vredig einde. Klopt dat wel?
Zo ben ik aan het zoeken naar de juiste klanken bij het flimpje dat Anno Schrijver van de onweer-schilderijen van Mineke Gravers gemaakt heeft. Bij het monteren van de muziek onder het filmpje vertelt Mineke dat de schilderijen gebaseerd zijn op een onweersbui die wonderbaarlijk zacht uitdoofde.
Het filmpje was te zien op een drukbezochte groepstentoonstelling in Münster. Daar waren ook wolkenwerken van fotograaf Jos Ruijsenaars en schilderes Hana Vendlova. Deze tentoonstelling komt in 2021 naar Nederland.

Website vernieuwd

Al lange tijd dreint het stemmetje in mijn hoofd dat het hoog tijd is om mijn website op de schop te nemen. Er ontstaan zoveel mooie activiteiten. Die vind je nauwelijks terug. En de presentatie van mijn foto’s doet geen recht aan wat ze laten zien. 
Maar ach ……, voornemens hebben geduld. Tot ik op ‘n terras onder de Amersfoortse zon aan de praat aan de praat raakte met Lizzy den Haan. Al snel blijkt dat ze onder de naam Iluzie websites maakte. Ja, ze weet veel van WordPress en ze is er ook zeker voor in dat ik zelf doe wat ik zelf kan doen en zij de rest. We gaan aan de slag. Na het nodige gepuzzel staan mijn foto’s nu centraal, achter de schermen hangt ‘t niet meer van houtjes en touwtjes aan elkaar en hier en daar heeft het standaard WP-thema authentieke trekjes gekregen. Voor de schermen zijn kleine verrassingen verstopt.
Terwijl we ermee bezig zijn valt me, vast ook weer op een terrasje, te binnen dat ik op de eerste pagina mijn foto’s zelf aan het woord kan laten. Allemaal op deze site!

Ventipertrenta 2018 en 2019: twee keer de 1e prijs!

Venitpertrenta 2018

“Heleen, kijk eens op internet, op de site van Midac!” Aan de toon van Margareth (directeur van M.A.C. House, museum voor moderne kunst Leusden) hoor ik dat er leuk nieuws is van dit Italiaanse museum voor moderne kunst. Ik heb meegedaan aan de wedstrijd Ventipertrenta 2018 met een jury uit het wereldwijde netwerk van het museum.

1e prijs 2018 

Op de site staat een video waarin de winnaars bekend worden gemaakt. De publieksprijs, de derde prijs, de tweede prijs. Zou ik  buiten de prijzen vallen? Dat zou me, eerlijk gezegd, tegenvallen. Maar dan hoor ik mijn naam, uitgesproken met een Italiaanse  tongval.

(meer…)

Movements, de film

‘Als Kenzo Kusuda bij mijn foto’s komt dansen, is het mooi als je ze op een groot scherm ziet’. Zo ben ik aan het pruttelen over de voorstelling. Als ik dan toch aan het wensdenken ben: ‘Wat zal het mooi zijn als de beelden in elkaar overvloeien.’ Met deze en gene praat ik over mijn plannen. Zo krijg ik de naam door van videokunstenaar Ewout van Roon. Hij maakt prachtig werk, bijvoorbeeld over de vormen van gekleurd inkt in water. Ewout  is enthousiast over de foto’s en combineert ze verrassend bij elkaar (zoals bij de foto hieronder). Ook wil hij voor me aan de slag gaan. Het resultaat is een prachtige video met zeven scenes over Movements en vrijheid van bewegen. 

https://studio.youtube.com/video/pi47WKcDbbA/edit

2018: Movements, de voorstelling

 

Dansen

‘Wat maak ik eigenlijk veel foto’s die me doen denken aan dansen en vrijheid van bewegen.’ Die constatering is de start van de dansvoorstelling met Kenzo Kusuda. Deze Japanse danser en choreograaf woont sinds een aantal jaren in Nederland en laat zijn publiek genieten van de werelden die hij in zijn dans tevoorschijn tovert. Werelden vol humor, kracht, wijsheid en verwondering. Werelden die je nooit meer vergeet als je ze eenmaal gezien hebt.

Op 27 mei danst Kenzo bij de film die Ewout van Roon van mijn dansfoto’s gemaakt heeft. Ewout maakt prachtige videofilms, vaak over kunst. Met dit medium brengt hij schoonheid tot leven.

Wat is dansen zonder muziek? Die er er dan ook op 27 mei. Samen met pianist Michiel Buursen improviseer ik op de piano, het instrument dat ons alletwee van kinds af aan heeft betoverd.

De locatie heeft zich vanzelf aangediend. Vanaf het allereerste idee is Frame.de.galerie enthousiast. Zoals ik bij mijn eerste tentoonstelling al gewend was, buitelt ook nu het ene idee over het andere. En Andrea Scharroo en Lia Everhardus helpen  enthousiast en vakbekwaam om de kar te trekken.

Je bent van harte welkom!

Movements
zondag 27 mei van 15 – 16 uur
kaarten (inclusief koffie/thee) vooraf € 12,50; aan de zaal 15,-
kaarten zijn te bestellen via info@beeldendiespreken.nl

Movements is in Frame.de.galerie
Kunstplein Cahen
Muurhuizen 104, Amersfoort

2018: Movements, de tentoonstelling

 

 

 

 

 

 

“Als we er eens een tentoonstelling bij maken”.  Andrea Scharroo van Frame.de.galerie, m’n fotocoach Jos Ruijssenaars en ikzelf zitten in Frame om de tafel om de Movements-voorstelling voor te bereiden. Een tentoonstelling erbij, ja, fantastisch! “Dat doen we dan met kunstenaars die hebben bijgedragen aan jouw ontwikkeling, die jou inspireren.” Mooi, zo’n idee. Dat hebben we niet alleen gezegd, maar ook gedaan!

 

 

 

2018: Movements, de dansworkshop

De in Nederland woonachtig Japanse choreograaf/danser Kenzo Kusuda onthult de poëzie van het dansend lichaam. Kusuda neemt de toeschouwer mee naar een wereld vol fantasie. Zijn werk is bezield door een mystieke schoonheid die zich voorbij onze fysieke waarneming bevind. Met slechts de bewegingen van het lichaam op een bijna leeg toneel is hij in staat datgene te onthullen dat onzichtbaar is.”
 Danstheater Korzo, Den Haag

Als ik Kenzo Kusuda zie dansen, krijg ik zin om mee te doen. Ik ben niet de enige. Op 27 mei kan dat. Dan geeft Kenzo na de voorstelling een dansworkshop over hoe je dat doet: het onzichtbare leven in blazen. Anders gezegd: vitalizing the invisible.

Het idee voor de workshop is een paar jaar geleden ontstaan. Kenzo stuurt een uitnodiging rond voor ‘n workshop. Ik zie het nog niet voor me, dansen vanuit mijn rolstoel. “Er is heel veel wat je zittend kunt doen, en dat wil ik je wel leren”, is Kenzo’s reactie. Dat gaat tijdens de workshop gebeuren. Zitten of staan, bulkend van energie of vitaliteit als schaars goed, jong of oud, iedereen kan meedoen. Iedereen kan dansen!

2017: De keuze van de kijker, Kunstkijkroute

Mei 2017. Verkiezingen voor de Tweede Kamer houden Nederland in de ban. Amersfoort staat ook in het teken van de KunstKijkRoute. Daar valt ook wat te stemmen. Bezoekers zien een draaischrijf met drie foto’s. Welke is het mooiste? De bezoeker kruist het met een rood potlood aan op een stemformulier.  De foto met de meeste stemmen is ‘De Keuze van de Kijker’ en krijgt een ereplaats op Facebook.