Ode to playing

Wil jij eens wat over jouw foto’s posten op mijn muziekblog? 
Die vraag kwam van zangeres Tsjimme de Haan. Met haar stem voert ze je mee naar verre streken en tijden. Weemoed, verlangen en passie komen in ons kikkerlandje tot leven.
Meteen dacht ik: ik ga iets doen met het filmpje ‘Ode to playing’. Videokunstenaar Ewout van Roon heeft het gemaakt van mijn foto’s en ik heb er zelf bij geïmproviseerd. Waarom juist dit filmpje? Wat hebben Tsjimme en ik gemeenschappelijk? Het antwoord borrelde al snel op: plezier in creëren. Wat doe je dan eigenlijk? Heeft het niet heel veel weg van spelen? Spelen als een kind? De eerste zin voor het blog was binnen! Lees hier hoe het verder gaat.   

Just an other brick in the wall, internationale duotentoonstelling

Angstzweet en heldenmoed
in klei en zand gegoten
versteend verlangen.

Zo staat te lezen in een gedicht bij de tentoonstelling ‘Just an other brick in the wall’. Hun oorspronkelijke verdedigingsfunctie hebben ze allang verloren. Toch hebben  ze hun aantrekkingskracht behouden. Waar zit ‘m die in? 

 Die vraag ging ik onderzoeken met mijn fototoestel in de aanslag. Mijn ogen werden onweerstaanbaar getrokken naar stenen met schrammen, butsen en scheuren ontstaan door eeuwenlang weer en wind te trotseren. Het is zo alsof de stenen voorbije verhalen vertellen over aanvallen, bescherming, veiligheid, strijd en overwinning. Alhoewel, voorbij? In deze pandemie zijn al deze gevoelens rondom bestaansonzekerheid weer springlevend.

In de tentoonstelling ‘Just an other brick in the wall’ zijn deze verhalen in abstracte beelden te ervaren. Het is een duo-tentoonstelling: najaar 2021 in M.A.C. House Leusden en voorjaar 22 in museo Midac in het Italiaanse Belforte del Chienti. Beide musea zijn participanten in het internationale netwerk Terra dell’arte.
Het project en de tentoonstellingen hoorden bij de 1e prijs in Ventipertrenta 2019, een internationale wedstrijd digitale kunst. 

Meer over de aanleiding voor dit project? Klik hier >

Middeleeuwse stadsmuren in woorden

In duistere tijden
bouwden we muren
stapels stenen
om onze stad.

Angstzweet en heldenmoed
in klei en zand gegoten
versteend verlangen.

Op jouw stevige steunberen
strijden wij dapper en volhardend.

In het duister
schuilen we bij jou
als in de plooien van moeders rok.

Bij jou komen we
onder het flauwe maanlicht samen
dromend van een stad  
waarin de haan weer
victorie kraait.  

In duistere tijden
bouwden we muren
om onze stad.

Heleen van Tilburg

Verborgen schoonheid

Afgelopen zomer kreeg ik onverwachts de kans om in het Amersfoortse Rietveld-paviljoen, centrum voor fotografie en beeldcultuur, een tentoonstelling in te richten. In de gesprekken met de vele bezoekers reisden de wereld over en dwars door de lagen van de geschiedenis. Zo zagen we onverwachte landschappen, een letter van het Nepalese alfabet en misschien wel de grot van Plato.

In een vitrinekast, ook door Rietveld ontworpen, was stap voor stap te zien hoe de werken tot stand komen. 

Door alle gesprekken en mooie reacties krijgen de foto’s extra laagjes, het is alsof ze doorgroeien. Dat werd allemaal mogelijk dankzij de deskundige en hartverwarmende gastvrijheid van de medewerkers van het Rietveld paviljoen.

Klikken, klaar?

Eén zestigste van een seconde. Dan is een foto gemaakt. In deze tentoonstelling zijn 21 werken te zien. Dan zou deze tentoonstelling binnen de minuut gemaakt zijn.
Nou, vergeet het maar. Geen enkele fotograaf maakt meerdere tentoonstellingswerken achter elkaar. Als er na een dag klikken een of twee goede bij zitten, ben je al blij. De rest maak je om tot bij die toppers uit te komen.
Dan komt het bewerken. Verslavend leuk om te doen en weer verdwijnen er veel in de prullenbak. Het lijken wel kikkervisjes, die foto’s. Onnoemelijk veel aan de start en bij de finish nog maar een paar over.

In de vitrinekast op de tentoonstelling zie je van een paar werken aan de muur hoe ze tot stand zijn gekomen. En je wordt zelf uitgenodigd om ook eens te speuren naar details waar het moois nog in verborgen zit. 

 

Hoe zou Rietveld het vinden?

Eind jaren 50 krijgt Rietveld van de gemeente Amersfoort de opdracht om een tentoonstellingsruimte te ontwerpen. Van Rietveld had het na een paar jaar weer afgebroken mogen worden. Gelukkig voor ons is dat niet gebeurd.
ziet het paviljoen eruit als typische Rietveld: vierkant en functioneel. De grote raampartijen vallen op.

Als je binnenkomt, zie je pas goed goed mooi dat werkt. Van overal wervelt het licht naar binnen. In de hele ruimte wordt gespeeld met binnen buiten, alsof je een slakkenhuis in- en uitloopt.

Bij de inrichting van de binnenruimte springen nu eens niet de kleuren blauw, rood en geel eruit. De grijs-witte stenen tekenen voor een serene sfeer. 

In het paviljoen zijn nu allerlei activiteiten rondom fotografie en andere beeldcultuur. Een eerdere exposant liet zich ontvallen dat Rietveld blij zou worden met zoveel moois in zijn paviljoen. Hoe zou hij naar deze tentoonstellingen kijken? 

Roman in dundruk

 

Roman in dundruk? Ja, zo typeert dichter Henk de Klerck ‘Beelden die spreken’ op de Kunstavond in Hoogland. Elke keer als hij naar de foto’s kijkt, ontdekt hij nieuwe lagen. Er komen als vanzelf romanfiguren tevoorschijn en daarna hele verhalen. In dit blogbericht staan foto’s waar verhalen in verstopt zitten. Ga jij dat schrijven? Veel plezier!